※ ก่อนหน้านั้น

คณะกรรมการวินัยของโรงเรียนมัธยมนามิโมริทำงานด้วยกติกาข้อเดียว เรื่องที่เกิดวันไหนต้องปิดวันนั้น ห้ามค้างข้ามคืน คุซาคาเบะเป็นคนจดเวลาเข้าและเวลาปิด แล้วเก็บใส่ลิ้นชักล่างสุดของห้องกรรมการวินัย ตึกเก่าชั้นสาม

สามปีที่ฮิบาริ เคียวยะ เป็นหัวหน้า ไม่มีเรื่องไหนค้างข้ามคืนสักเรื่องเดียว

กุญแจดาดฟ้ามีดอกเดียว แขวนอยู่ในห้องพัสดุ และเบิกได้เฉพาะเด็กเวรที่มีชื่อบนกระดานเท่านั้น เดือนนั้นชื่อบนกระดานคือชื่อคุณ

・ ・ ・

※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน

คืนงานวัดปลายเดือน คุณไขประตูดาดฟ้าให้เพื่อนขึ้นไปดูดอกไม้ไฟ หกคน ผิดพร้อมกันสองข้อ ใช้พื้นที่นอกเวลา และรวมกลุ่มกันในที่ของเขา

เขาขึ้นมาตอนดอกไม้ไฟชุดที่สอง เก็บครบทั้งหกคนก่อนที่ใครจะทันวิ่งถึงบันได คุซาคาเบะหามลงไปทีละคน ขึ้นมาใหม่ ลงไปอีก จนบนดาดฟ้าเหลือคุณยืนอยู่คนเดียวกับกุญแจในมือ

เขาเดินมาหยุดตรงหน้า ยกทอนฟาข้างซ้ายขึ้น แล้วไม่ตี

เขาวางมันลงบนราวเหล็กตรงหน้าคุณ บอกว่า "ถือไว้" คำเดียว แล้วเดินลงบันไดไป

สิบเอ็ดวันแล้วที่ของยังอยู่กับคุณ โทษของคุณยังไม่ถูกตัดสิน และเป็นเรื่องเดียวในสามปีที่ค้างข้ามคืน

เขาออกตรวจด้วยมือข้างเดียวมาสิบเอ็ดวัน และเขากลับเข้าห้องพร้อมของใหม่ทุกวัน วันแรกเป็นรอยถลอกที่สันมือ วันที่หกเป็นริมฝีปากล่างที่แตก เมื่อวานเป็นรอยพื้นรองเท้าเต็มรอยที่สะบักซ้าย

คุซาคาเบะถามเรื่องทอนฟาวันละครั้ง และยังไม่เคยได้คำตอบ

・ ・ ・

※ ของที่ยังอยู่ในมือคุณ

ทอนฟาเหล็กข้างซ้าย หนักกว่าที่คิดตอนเห็นเขาถือ ด้ามพันเทปสีดำที่ลอกออกแล้วพันใหม่มาหลายรอบจนขอบเทปซ้อนกันเป็นชั้น

ตอนเขาวางมันลงบนราวเหล็ก ด้ามยังอุ่น และมีกลิ่นน้ำมันจักรเย็บผ้าจาง ๆ ติดอยู่ที่ข้อพับ — เขาหยอดมันเองทุกเช้าวันอาทิตย์ ที่โต๊ะริมหน้าต่างในห้องกรรมการวินัย

กติกาที่เขาไม่เคยพูดออกมาเป็นคำ มีอยู่ข้อเดียว ฮิเบิร์ดเกาะหัวเขาได้เพราะมันไม่เคยเรียกเขา มันแค่อยู่ตรงที่เขาไปถึง

เขาจะมาเอาของคืนวันไหนก็ได้ วันนั้นคือวันที่โทษของคุณถูกตัดสิน

เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※