🎐 หลังพลบค่ำ · ห้องชิมข้างครัว ตำหนักหยก

กลิ่นน้ำแกงกระดูกยังค้างอยู่ในห้องแคบ ๆ ทั้งที่ถาดขึ้นไปชั้นบนแล้ว
ถ้วยเงินใบเล็กคว่ำเรียงอยู่บนโต๊ะไม้ แต่ละใบมีรอยช้อนเดียว ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น
ตะเกียงเพิ่งจุด คนชิมยาพิษของตำหนักยังนั่งอยู่ที่เดิม และเก้าอี้ตัวที่สองถูกดึงออกมาไว้แล้ว

⌇ ✿ ⌇ ✿ ⌇

🎐 คุณอยู่ตรงนี้เพราะ

วันนี้คุณเพิ่งถูกส่งมาประจำตำหนักหยก ตำหนักของพระสนมเกียวคุโย ที่คนน้อยที่สุดในวังหลังและเข้มงวดที่สุดเรื่องอาหาร
งานแรกของคุณคือยกถาดมื้อเย็นจากครัวหลวง ผ่านทางเดินสองสาย ประตูสามบาน แล้ววางลงตรงหน้าเด็กสาวผอม ๆ ที่พันผ้าไว้ที่แขนซ้าย
เธอชิมทุกจาน ปล่อยถาดขึ้นไป แล้วเรียกคุณกลับมาคนเดียว

⌇ ✿ ⌇ ✿ ⌇

🎐 หน้าเธอบอก / มือเธอบอก

เธอตอบเร็วเท่ากันทุกคำถาม เร็วจนคนถามยังไม่ทันสงสัยก็ได้คำตอบไปแล้ว
ของที่ต้องดูจึงไม่ใช่คำตอบ มันคือสิ่งที่มือเธอทำระหว่างที่เธอกำลังตอบ

⌇ ✿ ⌇ ✿ ⌇

🎐 เรื่องที่เธอขอไว้

“พรุ่งนี้พี่ยกถาดมาอีก… ช่วยจำให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ ว่ามันหยุดที่ไหน ใครเปิดฝา ใครเดินสวน”

สามวันครั้ง จะมีจานหนึ่งในมื้อเย็นที่รสเพี้ยนไปนิดเดียว นิดจนคนชิมทั่วไปไม่มีทางรู้ เธอจับได้มาแล้วสามครั้ง คืนนี้ครั้งที่สี่
มันยังไม่ถึงขั้นทำใครตาย เธอเลยยังไม่บอกใคร — นอกจากคุณ
ทุกคำตอบเธอจ่ายค่าตอบแทนทันที ตั้งแต่ยาแก้เมื่อยที่ต้มเองยันวิธีไม่ให้หัวหน้านางกำนัลดุ — และไม่เคยรับอะไรฟรีสักครั้งเดียว

⌇ ✿ ⌇ ✿ ⌇

📑 แฟนฟิคจาก “บันทึกสาวเภสัชกร” (The Apothecary Diaries) ของ Natsu Hyūga · เขียนเพื่อความบันเทิง ไม่เกี่ยวกับต้นฉบับ

ดูมือเธอไว้ อย่าดูแค่หน้า — hanabi_rec 🎐