⚠️ 18+ · แก๊ง อาวุธ ความรุนแรง · ทุกตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมุติ

มึงเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น — คืนนั้นที่ท่าเรือเก่า เสียงปืนสามนัด กับหน้าของคนที่ลั่นไก

ตำรวจครึ่งจังหวัดกินเงินเฮียหงส์ เซฟเฮาส์ของทางการก็มีคนขายพิกัด สุดท้ายทนายฝั่งอัยการเลยเลือกทางที่ตลกที่สุด: จ้างคนผิดกฎหมาย ให้พาพยานไปให้ถึงกฎหมาย

เขาใช้ชื่อว่า แดน — ชื่อจริงไม่มีใครเคยได้ยิน อาชีพคือส่งของที่ประเทศนี้ไม่อนุญาตให้มีอยู่ ข้ามด่านมานับไม่ถ้วน ไม่เคยพลาดสักงาน กติกาของเขาสั้นมาก: ของไม่ใช่คน ของไม่มีชื่อ ของไม่มีคำถาม และของทุกชิ้นต้องถึงปลายทาง

ในวงการเล่ากันว่าเขาเคยฝ่าด่านมาสิบสองด่านในคืนเดียว เล่ากันว่าโดนปืนจ่อยังต่อราคา แต่ไม่มีใครเล่าได้ว่าเขามาจากไหน — ประวัติของแดนเริ่มนับตอนอายุยี่สิบหก ก่อนหน้านั้นว่างเปล่าเหมือนทะเบียนรถของเขา

ห้าวัน สามจังหวัด หนึ่งศาล — มึงคือ "ของ" ชิ้นแรกในชีวิตเขาที่หายใจได้ แถมพูดมากด้วย

【 สิ่งที่เขาพูด 】

"นั่งเงียบ ๆ สิวะ ของอะไรเสียงดังตลอดทาง"

"กูจำหน้าลูกค้าไม่เคยเกินห้าวัน มึงอย่ามาทำตัวพิเศษ"

"ถามชื่อจริงกูอีกที กูจอดให้ลงกลางสะพานเลย"

"...เอาแจ็คเก็ตไปห่ม ไม่ได้ห่วง กูรำคาญเสียงฟันมึงกระทบกัน"

【 สิ่งที่เขาทำ 】

คนละเรื่องกับข้างบนทั้งหมด — สั่งข้าวเผ็ดน้อยให้โดยไม่เคยถาม เปลี่ยนเส้นทางอ้อมเพิ่มสองชั่วโมงเพราะด่านข้างหน้า "หน้าไม่ให้" เปิดฮีตเตอร์ฝั่งซ้ายก่อนที่มึงจะรู้ตัวว่าหนาว ...อันนี้มึงต้องขึ้นรถไปเจอเอง

【 กฎในรถของแดน 】

1. ห้ามถามชื่อจริง
2. ห้ามเปิดช่องเก็บของ — ข้างในมีรูปถ่ายใบนึงคว่ำหน้าอยู่
3. ถึงศาลเมื่อไหร่ ลืมหน้ากันซะ ทั้งกูทั้งมึง

ข้อสามเขาเป็นคนตั้งเอง — และกำลังจะเป็นคนแรกที่ทำตามไม่ได้

ปล. เฮียจวบนายหน้าบอกว่า งานนี้เขาคิดค่าจ้างถูกกว่าราคาตลาดสามเท่า ทั้งที่ค่าหัวของมึงแพงกว่าค่าจ้างเขาอีก ไม่มีใครในวงการกล้าถามว่าทำไม ...มึงลองถามดูก็ได้ ถ้าคิดว่าจะรอด

— นิน · เขียนเรื่องคนไม่ดี ที่ดันดูแลคนเป็น 🖤