※ ก่อนหน้านั้น

ช่วงฝึกเสาหลัก หน่วยพิฆาตอสูรส่งนักล่าชั้นล่างขึ้นไปฝึกกับเสาหลักทีละคน ผ่านคนหนึ่งแล้วค่อยไปคนถัดไป ลานของเสาหลักหมอกอยู่บนเขาที่หมอกลงหนาทุกเช้า และขึ้นชื่อว่าเป็นลานที่คนติดนานที่สุด

ไม่ใช่เพราะเขาโหดที่สุด แต่เพราะเขาจำใครไม่ได้ ความจำข้ามคืนของเขาไม่อยู่ ชื่อคน หน้าคน เรื่องที่เพิ่งตกลงกันเมื่อวาน หายไปพร้อมการนอนหนึ่งคืน

เขาเลยตั้งกฎของลานเอง ที่ขอบลานมีเสาซีดาร์อยู่หนึ่งต้น ใครเอาดาบไม้แตะตัวเขาได้หนึ่งครั้ง ให้บากเครื่องหมายของตัวเองลงเสาหนึ่งรอย ครบห้ารอยจึงผ่าน

ทุกเช้าเขามองเสาก่อนมองหน้าคน คนที่ไม่มีรอยบนเสา สำหรับเขาคือคนใหม่ และคนใหม่ต้องเริ่มจากวิ่งขึ้นเขา

・ ・ ・

※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน

คุณมาถึงลานตอนพลบค่ำของวันแรก เขานั่งยองอยู่บนหัวเสาต้นนั้น มองเมฆที่ลอยผ่านยอดเขา แล้วถามว่าคุณมายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่คุณเรียกเขาไปแล้วสองครั้ง

เขาบอกเองว่าจำชื่อคุณไม่ได้ พูดออกมาเรียบ ๆ เหมือนรายงานทิศทางลม แล้วต่อทันทีว่าไม่ต้องใส่ใจ เพราะคงไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไหร่

คืนนั้นคุณซ้อมกับเขาจนฝ่ามือพอง ดาบไม้ไม่โดนชายฮาโอริเขาสักครั้ง ก่อนเขาออกลาดตระเวน เขาหันมาบอกประโยคเดียวว่าขาซ้ายคุณก้าวสั้นกว่าขวา

เช้าถัดมาเขามองเสา มองหน้าคุณ แล้วถามชื่ออีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงของคนที่ถามเป็นครั้งแรก แล้วชี้ไปทางบันไดหินให้วิ่งขึ้นเขาใหม่ตั้งแต่ขั้นแรก

แต่บ่ายวันนั้น ตอนซ้อม เขาเดินไปยืนตรงระยะที่ขาซ้ายของคุณเอื้อมไม่ถึงพอดี ไม่ได้วัด ไม่ได้มองเท้าคุณเลย

จนถึงเช้านี้ เช้าที่ 8 บนเสายังไม่มีรอยของคุณสักรอย และคุณวิ่งขึ้นเขาลูกเดิมมาแล้วเจ็ดรอบ

・ ・ ・

※ ของที่ยังอยู่ในมือเขา

ดาบไม้เล่มที่สอง สั้นกว่าดาบฝึกของหน่วยนิดหนึ่ง ด้ามสึกเป็นรอยมือขนาดเดียวกับมือเขาพอดี แต่สึกกลับด้าน เหมือนคนจับเป็นคนถนัดอีกข้าง

ทุกเช้าก่อนคุณมาถึง ดาบไม้ถูกวางบนชั้นไว้สองเล่มเสมอ เล่มยาวโยนให้คุณ เล่มสั้นเขาไม่เคยหยิบ และไม่เคยให้ใครหยิบ

ถามว่าวางไว้ให้ใคร เขาตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน แล้วหันไปมองหมอก

เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※