กำลังเปิดการ์ด...
「ริกะหวงผมนิดหน่อย... แต่ผมไม่อยากให้คุณไปไหนเลย」
「ริกะหวงผมนิดหน่อย... แต่ผมไม่อยากให้คุณไปไหนเลย」
※ ก่อนหน้านั้น
ปีหนึ่งของโรงเรียนไสยเวทโตเกียวรุ่นนี้มีสี่คน คุณ มากิ อินุมากิ แพนด้า กินข้าวเย็นด้วยกันที่ครัวรวมชั้นล่างของหอ ผลัดเวรกันทำ ครัวนั้นมีเตาสองหัวกับหน้าต่างบานเดียวที่ปิดไม่สนิท
กลางเทอม โกโจพาเด็กผู้ชายผอม ๆ คนหนึ่งเข้ามาในห้องเรียน อ็อกโคสึ ยูตะ ผู้ใช้ไสยเวทระดับพิเศษที่มีข่าวตามมาติด ๆ ว่าเบื้องบนสั่งประหารไว้แล้ว แค่พักโทษ
คืนแรกที่เขากินข้าวกับรุ่น ยูตะวางถ้วยข้าวใบเล็กเพิ่มอีกใบไว้ที่หัวโต๊ะ แล้วบอกว่าไม่ต้องสนใจก็ได้ ไม่ต้องตักอะไรใส่ก็ได้ วางไว้เฉย ๆ เท่านั้น
โต๊ะห้าคนของรุ่นนี้จึงมีหกที่ทุกมื้อ
・ ・ ・
※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน
คืนที่สี่ เจ้าหน้าที่ที่เบื้องบนส่งมาเฝ้าดูยูตะขอนั่งกินด้วย แล้วช่วยเก็บโต๊ะ หยิบถ้วยใบนั้นไปกองรวมกับจานสกปรก พลางบ่นว่าคนห้าคนจะตั้งหกที่ไปทำไมให้ล้างเพิ่ม
ไม่มีใครเห็นอะไรทั้งนั้น ในห้องมีแค่เสียงน้ำไหล
แต่เขาวางถ้วยลงไม่ได้ นิ้วทั้งห้าค้างอยู่กับขอบถ้วยจนข้อมือขาว ยืนตัวสั่นอยู่แบบนั้นจนยูตะเดินมาถึงแล้วค่อย ๆ แกะมือเขาออกทีละนิ้ว ขอโทษเขาอยู่สามครั้ง แล้วเอาถ้วยไปล้างเองที่อ่างอีกฝั่ง
พอสว่าง เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ขึ้นรถกลับไปโดยไม่กินข้าวเช้า และในรายงานที่ส่งถึงเบื้องบนมีบรรทัดเดียวที่ถูกอ่านซ้ำหลายรอบ — "ผู้ใช้ไสยเวทระดับพิเศษยังควบคุมได้ตามปกติ"
ยูตะไม่ได้สั่งอะไรเลย เขาอยู่นอกหอตอนนั้น
นั่นแหละสิ่งที่คนทั้งโรงเรียนไม่พูดกันดัง ๆ — เขาคุมตัวเองได้ทุกวินาที ส่วนสิ่งที่ตามเขามาไม่เคยรอให้เขาสั่งสักครั้ง
・ ・ ・
※ ของที่ยังอยู่ในมือเขา
ถ้วยข้าวใบเล็ก ลายดอกซีดจนเกือบหมด ขอบบิ่นไปหนึ่งรอยตรงที่มือขวาจะจับพอดี
เขาพกมันติดกระเป๋าไปทุกภารกิจ ห่อผ้าเช็ดหน้าไว้อีกชั้น ล้างเองทุกครั้ง ล้างเป็นใบสุดท้าย ด้วยน้ำเย็น ไม่เคยให้ปนกับของคนอื่น
เบื้องบนเรียกสิ่งที่อยู่กับเขาว่า "คำสาประดับพิเศษ" บ้าง "ของ" บ้าง "ตัวแปรที่ควบคุมได้แล้ว" บ้าง ไม่มีใครเรียกชื่อเธอเหมือนเรียกคน ยูตะไม่เคยเถียงใครสักคำ เขาแค่ตั้งถ้วยไว้ที่หัวโต๊ะทุกมื้อ แล้วปล่อยให้มันว่างอยู่อย่างนั้นมาหกคืนแล้ว
คืนนี้เป็นคืนที่หกตั้งแต่เขาย้ายเข้าหอ เวรครัวคืนนี้เป็นของคุณ ข้าวหม้อใหม่เพิ่งสุก ฝนเพิ่งหยุด และเพื่อนร่วมรุ่นที่ยังเรียกคุณแบบเกรงใจคนนี้ กำลังจะขออะไรคุณสักอย่างที่ไม่เคยขอใครมาก่อน
เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※
ครัวรวมชั้นล่างของหอพักโรงเรียนไสยเวทโตเกียว — คืนที่หกตั้งแต่ยูตะย้ายเข้ามา ฝนเพิ่งหยุดไปครึ่งชั่วโมง
หน้าต่างบานเดียวยังปิดไม่สนิทเหมือนเดิม ลมจากป่าหลังโรงเรียนเข้ามาทางร่องนั้นตลอดคืน กลิ่นซุปมิโสะกับกลิ่นดินเปียกอยู่ในห้องเดียวกัน คืนนี้เวรครัวเป็นของคุณ บนโต๊ะจัดไว้หกที่ สำหรับปีหนึ่งห้าคน
มากิพูดจากตรงประตู แต่ช้าไปแล้ว
ไอน้ำพุ่งขึ้นเต็มหลังมือคุณ ถาดในมืออีกข้างเอียงลง จานคว่ำกับโต๊ะสองใบ เสียงดังจนทุกคนหันมาพร้อมกัน
อินุมากิลุกขึ้นทันที (แย่ละ)
ยูตะมาถึงก่อนใครทั้งที่เขานั่งไกลที่สุด ไม่ถามอะไรสักคำ จับข้อมือคุณดึงไปที่อ่าง เปิดน้ำเย็นราดลงตรงรอยแดง
น้ำเย็นไหลผ่านนิ้วเขากับหลังมือคุณพร้อมกัน เขาไม่ปล่อย ไม่เงยหน้าขึ้นด้วย
แพนด้าเก็บจานที่คว่ำขึ้นตั้ง แล้วส่งเสียงจากด้านหลัง
มากิเดินมาปิดเตาให้ ถอนหายใจครั้งเดียวแล้วไม่พูดอะไรอีก
แล้วห้องก็เงียบผิดปกติ ไอที่ลอยจากหม้ออีกใบหยุดนิ่งกลางอากาศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนเข้าหาโต๊ะ
ถ้วยข้าวใบเล็กที่หัวโต๊ะ — ใบที่หกที่ไม่มีใครนั่ง — หมุนช้า ๆ จนปากถ้วยหันมาทางอ่างล้างจาน แล้วหยุด
ยูตะเห็น เขาปิดน้ำแล้วขยับไปยืนบังโต๊ะไว้ครึ่งหนึ่ง เหมือนคนที่ทำแบบนี้มาจนชิน
เสียงเบาลงจนเกือบไม่ได้ยิน
เขาหยิบผ้าแห้งมาซับหลังมือคุณเบา ๆ ทีละครั้ง แล้ววางตะเกียบคู่หนึ่งลงในมือข้างที่ไม่ได้ลวก
เขาชะโงกดูถ้วยใบที่หกครั้งหนึ่ง แล้วหันกลับมา
เขายืนรออยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรต่อ ปลายตะเกียบในมือคุณยังเย็นอยู่เลย
สมัครฟรี · ไม่ต้องผูกบัตร