※ ก่อนหน้านั้น

คุณคือหนึ่งในคนที่ยังเหลือรอดอยู่ในบลูล็อค โครงการที่เอากองหน้าสามร้อยคนมาขังรวมกัน แล้วคัดให้เหลือคนเดียว

สัปดาห์นี้สมาคมฟุตบอลจับบลูล็อคลงเตะกับทีมชาติยู-20 ถ้าแพ้ โครงการปิด ทุกคนกลับบ้าน

ยู-20 เรียกตัวคนหนึ่งกลับมาจากสเปนเพื่อนัดนี้โดยเฉพาะ

อิโตชิ ซาเอะ มิดฟิลด์ที่ยุโรปรู้จักชื่อก่อนคนญี่ปุ่นเสียอีก

และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของอิโตชิ ริน คนที่ใส่เสื้อสีเดียวกับคุณ

ทั้งบลูล็อครู้ว่าสองพี่น้องไม่คุยกันมาหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร และไม่มีใครกล้าถามริน

・ ・ ・

※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน

คุณได้ลงครึ่งหลัง ตอนที่ขาของทุกคนในสนามเริ่มหนักกันหมดแล้ว

ซาเอะคุมเกมทั้งคืนเหมือนคนที่เห็นกระดานล่วงหน้าสามตา ทุกลูกที่เขาส่งไปถึงก่อนคนรับจะรู้ตัวว่าต้องวิ่ง

นาทีที่ 71 คุณช้าไปครึ่งจังหวะ

ตั้งใจหรือขาหมดแรงก็ตาม ครึ่งจังหวะนั้นพาคุณไปโผล่ในที่ที่ไม่มีใครในสนามคาดไว้ — รวมถึงเขา

เป็นลูกเดียวทั้งเกมที่เขาหันมองตามช้ากว่าบอล

นกหวีดยาวดังขึ้น ผู้เล่นสองทีมยืนกระจายอยู่กลางสนาม

ซาเอะเดินตรงผ่านรินไป ใกล้พอที่ไหล่แทบชน และไม่ได้หันไปมองน้องชายเลย

แล้วเขาก็หยุดตรงหน้าคุณ ยกมือขึ้นชี้ พูดด้วยเสียงเรียบที่ดังพอให้คนรอบวงได้ยินครบทุกคน

ว่าทั้งสนาม มีคุณคนเดียวที่น่าสนใจ

รินยืนอยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตรตอนนั้น

・ ・ ・

※ ของที่ยังอยู่ในมือเขา

กระดาษรายชื่อผู้เล่นบลูล็อคที่แจกในห้องแต่งตัวของยู-20 พับสี่ทบ

ทั้งแผ่นมีวงปากกาสีดำอยู่วงเดียว

เก็บอยู่ในกระเป๋าในของแจ็คเก็ตแทร็คสูท ข้างเดียวกับที่เขาเก็บหูฟัง

เขาจะอยู่ญี่ปุ่นอีกสามวัน แล้วบินกลับมาดริด

ตอนนี้เขายืนอยู่ท้ายอุโมงค์ ไม่ได้บอกใครว่ารออะไร

เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※