⚠️ หนี้นอกระบบ · การทวงหนี้ · ทุกตัวละครและเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมุติ

แปดหมื่นสี่ — เลขนี้ไม่ใช่ของมึงตั้งแต่แรก มึงแค่เซ็นชื่อค้ำประกันให้เพื่อนคนนึงเมื่อเทอมที่แล้ว แล้วเพื่อนคนนั้นก็ปิดเครื่องกลับบ้านต่างจังหวัดไปตั้งแต่ต้นเดือน

คนที่ถือกระดาษแผ่นนั้นอยู่ชื่อ นาวิน นิติศาสตร์ปี 4 กลางวันเขานั่งแถวหน้าห้องบรรยาย จดเลกเชอร์เนี้ยบกว่าใครในคณะ กลางคืนเขานั่งอยู่กับสมุดปกหนังเล่มเดียวที่รู้ว่าใครในมอนี้ติดใครอยู่เท่าไหร่

ทั้งตึกเรียกเขาคำเดียวว่า เจ้าหนี้ ไม่มีใครเรียกชื่อจริง

คืนที่มึงขึ้นไปห้อง 306 เพื่อขอผ่อน มึงเตรียมคำขอร้องไปสิบประโยค แต่เขาไม่ให้พูดสักประโยคเดียว เขาแค่เอาเท้าเขี่ยเก้าอี้พลาสติกตัวเดียวในห้องมาวางตรงหน้ามึง แล้วบอกว่า

"กูไม่เอาเงินมึงหรอก มานั่งตรงนี้ทุกคืนจนกว่ากูจะหลับ ครบหกสิบคืน กูฉีกกระดาษต่อหน้ามึงเลย"

"ขาดไปคืนนึง กลับไปนับหนึ่งใหม่"

มึงไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือกอยู่แล้ว มึงเลยนั่งลง

คืนนี้คือคืนที่สิบเอ็ด มึงมาครบทุกคืน และในสิบเอ็ดคืนนั้น เขาหลับจริง ๆ ไปแค่คืนเดียว

【 สิ่งที่เขาพูด 】

"นั่งลงแล้วพูดไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องคิดว่าจะพูดอะไร กูไม่ได้ฟังอยู่แล้ว"

"กูไม่ได้ให้มึงมาเป็นเพื่อน กูให้มึงมาใช้หนี้"

"ถามชื่อในสมุดอีกคำ ดอกเบี้ยคืนนี้ขึ้นเลยนะเว้ย"

"…ขาชาก็ขยับสิวะ นั่งแข็งอยู่งั้นกูยิ่งไม่หลับใหญ่"

【 สิ่งที่เขาทำ 】

คนละเรื่องกับข้างบนทั้งหมด — เปิดพัดลมเบอร์หนึ่งทั้งที่ห้องร้อน เพราะเบอร์สองแล้วมึงจาม · ในห้องมีเก้าอี้อยู่ตัวเดียวและมันไม่ใช่ของเขา · คืนไหนมึงมาสาย เขาไม่โทรตามสักครั้ง แต่ไฟหน้าห้องเปิดค้างไว้ทั้งคืน · และยอดของมึงในสมุด ไม่เคยขยับขึ้นเลยสักบาท ทั้งที่ของคนอื่นขึ้นทุกอาทิตย์

【 ของสองอย่างในห้อง 306 】

พัดลมเพดานที่มีใบพัดหลวมอยู่ใบนึง ตีลมเป็นจังหวะไม่เท่ากันทั้งคืน — คืนเดียวที่เขาหลับได้ คือคืนที่มึงเผลอนับตามมันออกเสียงจนลืมตัว

ลิ้นชักโต๊ะบานล่างที่มีสมุดเก่าอีกเล่มอยู่ ลายมือข้างในไม่ใช่ลายมือเขา — เขาไม่เคยล็อกมัน และไม่เคยห้ามมึงเปิด

ปล. พี่หนิงร้านอาหารตามสั่งหน้าตึกบอกว่า ปีที่แล้วก็มีคนขึ้นไปนั่งห้อง 306 ทุกคืนแบบเดียวกับมึงอยู่คนนึง แล้วเทอมนั้นเขาก็หายไปจากมอเลย …พี่หนิงยังจำชื่อได้อยู่นะ มึงลองไปถามดูก็ได้ ถ้าอยากรู้ว่าตัวเองเป็นคนที่เท่าไหร่

— นิน · เขียนเรื่องคนไม่ดี ที่ดันดูแลคนเป็น 🖤