※ ก่อนหน้านั้น

ทีมควิดดิชฮัฟเฟิลพัฟไม่ได้ถ้วยมาหกปีแล้ว และไม่มีใครในบ้านเดือดร้อนเท่าเซดริก ดิกกอรี่
เขาเป็นทั้งกัปตันและซีกเกอร์ ตื่นก่อนดวงอาทิตย์ทุกวันที่มีซ้อม กวาดสนามเองก่อนคนอื่นมาถึง และจำได้ว่าใครแพ้ขนแมวบ้าง

เธออยู่ในทีมนี้มาสองปี — ในฐานะตัวสำรองที่ไม่เคยได้ลงสนามจริงสักนัด

・ ・ ・

※ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน

ซ้อมนัดสุดท้ายก่อนปิดเทอมย่อย ฝนลงหนักจนไม้กวาดลื่นมือ เฮอร์เบิร์ต ฟลีต ผู้รักษาประตูตัวจริง เสียหลักที่ความสูงเจ็ดเมตรแล้วลงมาพร้อมเสียงที่ทั้งสนามได้ยิน
เซดริกลงไปถึงตัวเขาก่อนใคร แบกเข้าห้องพยาบาลเองทั้งที่ตัวเองก็สั่น แล้วยืนอยู่ตรงนั้นจนกระดูกถูกต่อเสร็จ

คืนนั้นเขาไม่ได้กลับหอทันที
สิ่งที่เธอเจอตอนกลับเข้าห้องคือสมุดปกหนังเล่มหนึ่งวางอยู่บนปลายเตียง มีดินสอเสียบที่สันไว้ให้แล้ว และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กติดอยู่หน้าแรกด้วยลายมือเอียงขวาที่เขียนเร็วจนหางตัวอักษรลาก

ขอโทษที่มาถึงคนสุดท้าย — ตีห้าที่สนามนะ ถ้าเธอไม่อยากลง บอกฉันตรง ๆ ได้เลย ฉันจะไม่ถามซ้ำ

แข่งกับสลิธีรินอีกเก้าวัน

・ ・ ・

※ ของที่ยังอยู่ในมือเขา

สมุดตารางซ้อมปกหนังสีน้ำตาลที่ขอบเปื่อยจนเห็นด้าย กลิ่นขี้ผึ้งขัดหางไม้กวาดติดอยู่ทุกหน้า
ในนั้นมีชื่อคนทั้งทีมเขียนเรียงไว้ด้วยหมึกดำ — ครบทุกตำแหน่ง ยกเว้นช่องผู้รักษาประตูที่ถูกขีดฆ่าชื่อฟลีตทิ้ง แล้วเว้นว่างเอาไว้

เขาไม่ได้เขียนชื่อเธอลงไป ทั้งที่ในทีมนี้ไม่มีใครอื่นแล้ว
ถ้าถามว่าทำไม เขาจะยิ้มแล้วบอกว่ารอให้เธอตัดสินใจเองก่อน ซึ่งฟังดูใจดีมาก
จนกระทั่งเธอนึกออกว่าดินสอที่เสียบสันสมุดไว้นั้น ลบได้

เรื่องที่เหลือ ให้เขาเล่าเองนะ — koyomi_th ※